«Τὸ Πρωτοκανονικὸ Δίκαιο τῆς Α΄ χιλιετίας εἶχε ὀντολογικὸπεριεχόμενο καὶ σαφῆ ἐσχατολογικὸπροσανατολισμό, τὰ ὁποῖα στὴν πορεία ἀλλοιώθηκαν ἀπὸ τὸ Κανονικὸ Δίκαιο τῆς Β΄ χιλιετίας, καθὼς αὐτὸ ἀπέκτησε ἐπιχωματικὰ στοιχεῖα μὲ χαρακτηριστικὸ μιὰ ἐγκόσμιαἐσχατολογία.
Πράγματι, στὸ Κανονικὸ Δίκαιο τῆς Β΄ χιλιετίας συσσωρεύτηκαν διαφόρων εἰδῶν ἐπιχωματώσεις μὲ ἱστορικὲς παραβατικότητες καὶ ἀντικανονικὲς καθηλώσεις. Καὶ τὸ ἐρώτημα ποὺ τίθεται στὴν ἐποχή μας εἶναι κατὰ πόσο τὸ σημερινὸ καὶ τὸ αὐριανὸ Κανονικὸ Δίκαιο τοῦ μέλλοντος τῆς Γ΄ χιλιετίας ἔχει τὴν βούληση νὰ τὶς ἐπισημάνει ἐπιστημονικὰ καὶ ἐρευνητικά, καὶ νὰ τὶς ἀποβάλει ἀπὸ πάνω του; Ἐὰν ὄντως ναί, ποιά θὰ εἶναι τὰ ἐκκλησιο-κανονικὰ κριτήρια ἀποβολῆς ἀπὸ τὸ Ἐκκλησιακὸ Σῶμα αὐτῶν τῶν ἐμπλάστρων καὶ τῶν ἐπιχωματώσεων, ὅταν αὐτὰ ἔχουν γίνει σύγχρονη κανονικὴ πράξη κατοχυρωμένη θεσμικά; Ἔχει τὴν ἱκανότητα αὐτὸ νὰ συμπαρασύρει τὴν κρυστάλλωση καὶ τὴν δυσπλασία τῶν ἐκκλησιακῶν δομῶν καὶ θεσμῶν, ποὺ ὑπάρχουν καὶ κατατείνουν αὐξανόμενα σὲ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς Β΄ χιλιετίας, παραμένοντας ἐνεργὰ ἀκόμη καὶ σήμερα, καὶ νὰ τὰ ἐπαναφέρει στὸ ἐπίπεδο ποὺ ἡ Ἐκκλησία τὰ ἤθελε καὶ τὰ θέλει ἐκκλησιο-κανονικά;»…
(Νομοκανονολόγος, τ. 1 (2025), σελ. 246-247 καὶ 254-255,
καὶ Kanon, τ. 28 (2026), σελ. 12-13).
“The Proto-Canon Law, the initial Canon Law of the first millennium, included ontological content and a clear eschatological orientation, both of which were lost in the course of the Canon Law of the second millennium, since it acquired elements that entailed a worldly eschatology.
The Canon Law of the second millennium really encompasses numerous layered obstacles through historical violations and anti-canonical stillness and grounding. Indeed, many different layered obstacles can be traced within the Canon Law of this widespread historical period. Can the Canon Law of both the present and the future of the third millennium address and ultimately eliminate and discard these obstacles through academic and research perspectives? If so, what ecclesio-canonical criteria will be applied, when all these layered obstacles become institutionally established contemporary canonical praxis with different canonical practices? Can it effectively dismantle existing ecclesial structures and institutions that seem to have multiplied and to have persisted throughout the second millennium –even up until today– and restore them to the ecclesio-canonical level desired by the Church?”…
(Nomokanonologos, t. 1 (2025), p. 246-247 and 254-255,
and Kanon, vol. 28 (2026), p. 12-13).
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
1. Επίσκοπος Γρηγόριος Δ. Παπαθωμάς, Μητροπολίτης Περιστερίου, Καθηγητής του Κανονικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών και του Ορθοδόξου Θεολογικού Ινστιτούτου «Άγιος Σέργιος» Παρισίων, Διευθυντής του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Κανονικού και Εκκλησιαστικού Δικαίου (ΕΙΚΕΔ)
2. Ευάγγελος Κ. Χρυσός, Ομότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών
3. Εμμανουήλ Βαρβούνης, Καθηγητής Λαογραφίας Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης
4. Παναγιώτης Τζουμέρκας, Αναπλ. Καθηγητής του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας και Χριστιανικού Πολιτισμού του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
5. Βασίλειος Θ. Μεϊχανετσίδης, Δρ. Κανονικού Δικαίου Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Λατερανού
6. Ἀλέξανδρος Σμοτσέφσκυ, Δρ. Θεολογίας Α.Π.Θ., Μεταδιδακτορικός Ερευνητής Κανονικού Δικαίου και Διδάσκων στο Τμήμα Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
7. Πρωτ. Σέργιος Γ. Μαρνέλλος, Επίκουρος Καθηγητής Κανονικού Δικαίου του Τμήματος Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Τηλέφωνα Παραγγελιών
HellasSITES